THE TRICK OF MIST (ミスト の トリック) : CHAPTER 3

posted on 26 Oct 2012 17:25 by kyuky13
ด้วยความที่ไรเตอร์กำลังคึก #เฉพาะวันนี้เท่านั้น #ฮา เลยขุดเอารูปเก่า ๆ ที่ได้มาจากท่านมุกุเอามาเเก้ไขเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยขอตั้งชื่อการ์ตูนสี่ช่องจบนี่ว่า ..
 
"เมื่อถึงวันโชกเลือดของฮุคคุง"
 

 
เซอร์วิสซักนิดสำหรับคนที่หมั่นไส้ฮุคคุโร่คุงผู้ล่วงลับ #ไม่ใช่นะยังไม่ตาย หวังว่าจะชอบกันนะฮะ Embarassed
 
 
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
Title : The trick of mist (ミスト の トリック) 
Genre : Aufiction , Romance , Comedy , Drama
Rating : PG 
Pairing : 1827 , HH , ??59??
 
Warning :
ป.ล.1 ผู้แต่งไม่ได้แต่งมาเป็นเวลานาน.. เป็นเรื่องที่เกิดจากจินตนาการผสมๆกันล้วนๆ ถ้าทำให้ใครไม่พอใจ ขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะฮะ (_  _)..
ป.ล.2 ห่างหายไปซะนาน.. จนลืมอิมเมจไปซะแล้น อาจจะออกมาเพี้ยนๆไปบ้างก็อย่าโกรธกันนะฮะ ขออภัยและขออภัยล่วงหน้า ถ้ามีอะไรติชมยินดีฟังเสมอฮะ Embarassed

Chapter 3
 
"ผม.. เป็นของ.. เจ้านาย.. เป็นเด็กดี (.  .)" ฮิเบิร์ดกำลังขะมักเขม้นจรดปลายดินสอเพื่อฝึกเขียนลงในกระดาษสมุดอย่างตั้งใจพร้อมพูดออกมาตามที่ตัวเองเขียน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาร่างเล็กหมกตัวอยู่ในห้องแบบญี่ปุ่นเพื่อหัดเขียนตัวอักษรกับคุซาคาเบะที่โดนโบ้ย (?) หน้าที่ให้ดูแลนกน้อย ส่วนเจ้านายที่แท้จริงในตอนนี้กำลังยุ่งอยู่กับงานของแฟมิลี่มากจนไม่มีเวลาแม้แต่จะมาเจอหน้า
 
..ไม่อยากแยกห้องนอนกับเจ้านายเลยนะครับนี่..
 
คิดพลางคิ้วสีอ่อนเริ่มขมวดและดวงตาีสีฟ้าเริ่มมีแววหม่นลงเล็กน้อย แต่คงเป็นเพราะในตอนนี้เขาตัวใหญ่เกินกว่าจะนอนบนที่ที่เจ้านายเคยจัดไว้ให้ รวมถึงเตียงของเจ้านายเป็นเตียงเดี่ยว..
 
"เราต้องพยายาม.."
 
คุณคุซาคาเบะก็มีงานต้องทำ.. เขาจึงไม่อยากจะรบกวนอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว เพราะเจ้านายคงกำชับอีกฝ่ายไว้ ทำให้เขาแทบไม่ต้องขยับไปไหนและทำอะไรด้วยตัวเองก็ได้ิกินอิ่มนอนหลับสบายบนฟูกที่นุ่มและอุ่นในห้องนี้
 
ร่างบางคิดอะไรเพลินไปเรื่อยแล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องพยายามเลยก้มหน้า้ก้มตาสนใจที่กระดาษและตัวอักษรทีตัวเองพยายามคัดตรงหน้าแต่ก็มีเสียงเลื่อนประตูดังขัดขึ้นทำให้ต้องผละจากหน้ากระดาษเงยขึ้นมองผู้มาเยือนห้องที่บัดนี้เป็นเสมือนห้องส่วนตัวของเขา
 
"อ๋า.. เอ๊ะ ค คุณ!" ร่างบางเผลอยกมือที่ยังจับดินสอขึ้นชี้ผู้มาเยือนห้องส่วนตัวของเจ้านายเขาด้วยใบหน้าเอ๋อสนิท
 
"โฮ่.. เป็นหน้าที่เหมาะกับคุณดีนะครับ"
 
"มาทำอะไรที่นี่ครับ!!" 
 
"โอ๊ะโอ๋.. เป็นเด็กดีคัดตัวหนังสือด้วยเหรอครับนี่" เจ้าของนัยน์ตาสองสีผู้มีรอยยิ้มปริศนาเดินเข้ามาและทำท่ามองสมุดตรงหน้าร่างเล็กอย่างสนใจ
 
"ป เปล่าซักหน่อยนี่ครับ!" ฮิเบิร์ดรีบเก็บสมุดมาไว้ในอ้อมอกพร้อมกับทำท่าทางเหมือนแมวขู่อีกฝ่ายฟ่อ "ข เข้ามาในนี้ทำไมครับ!"
 
"เดินเล่นละมังครับ.." ว่าพลา่งเดินรอบห้องญี่ปุ่นอย่างถือวิสาสะ
 
ร่างบางมองอีกฝ่ายตาโตก่อนจะรีบวิ่งไปดันอกอีกฝ่ายให้ถอยออกไป
 
"ออกไปเดี๋ยวนี้เลยครับ!" แรงเพียงน้อยนิดของร่างเล็กสร้างความแปลกใจให้อีกฝ่ายมากกว่าจะเป็นความไม่พอใจ และแขนยาวของร่างสูงก็โอบร่างที่กำลังพยายามออกแรงอย่างแข็งขันให้เข้าสู่อ้อมอกตน
 
ฮิเบิร์ดรู้สึกว่าตนได้ทำในสิ่งที่ผิดพลาดลงไปอย่างใหญ่หลวงและเริ่มดิ้นขลุกขลักร้องเสียงหลง
 
"ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะครับ!" 
 
"คึหึหึ คุณเป็นคนเดินมาให้ผมกอดเองไม่ใช่เหรอครับ" ฮุคคุโร่แกล้งกระซิบข้างหูอีกฝ่ายให้สะดุ้งเล่น
 
"ผมจะไล่คุณออกไปต่างหากล่ะครับ!! นี่ห้องของเจ้านายผมนะครับ คุณไม่มีสิทธิ์!!"
 
"โอ๊ะโอ๋.. ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ล่ะครับ ในเมื่อที่นี่เป็นฐานทับเหมือนส่วนอื่นๆ อาจจะมีแตกต่างอยู่นิดหน่อย.. ตรงที่มีคุณอยู่ละมังครับ" ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงไม่รู้ร้อนรู้หนาวพร้อมรอยยิ้มกับปฎิกริยาต่อต้านที่หยุดชะงักไปเล็กน้อย
 
"มันไม่เกี่ยวซักหน่อยครับ.. ผมทำไมครับ ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะครับ" ร่างบางเถียงพลางเงยหน้าขึ้นสบตาเอามือยันอกคนที่ยังไม่ปล่อยตน
 
"คึหึหึ.. นั่นสินะครับ ทำไมกันน้า~" 
 
"เลิกยื่นหน้าเข้ามาได้แล้วครับ!" ว่าพลางเลื่อนมือมาดันหน้าอีกฝ่ายที่ยื่นเข้ามาหาตนอย่างจงใจเเกล้งแต่กลับได้ผลตรงกันข้ามเมื่อฮุคคุโร่เอามือมาจับมือเล็กไว้และจูบเบาๆเข้าที่มือที่ปิดปากตนอยู่ ทำให้ร่างเล้กรีบเอามือออกราวกับต้องของร้อนและออกแรงผลักฝ่ายตรงข้ามสุดแรงเกิดจนร่างสูงถอยหลังไปหลายก้าว
 
"ตัวเล็กแค่นี้ไปเอาพลังมาจากไหนกันครับนี่.. นกน้อยกลมๆ"
 
"คุณ!! (///)" ยกมือขึ้นชี้อีกฝ่ายแบบคาดโทษและต้องรีบเอามือลงในประโยคถัดมาแบบทันควัน
 
"โอ๊ะโอ๋.. อยากให้ผมจูบมือคุณอีกสินะครับนี่ คึหึหึ"
 
ฮิเบิร์ดตาโตอย่างตกใจในความหลงตัวเองของอีกฝ่าย ก่อนจะหลุดขำออกมาทำให้เจ้าของคำพูดอันสุดแสนจะมั่นใจต้องเลิกคิ้วทั้งสองข้างมองอย่างแปลกใจ
 
"มันตลกขนาดนั้นเลยเหรอครับ"
 
"ขอโทษครับ.." ถึงจะขอโทษไปก็ยิ่งทำให้หน้าอีกฝ่ายพิลึกอีกรอบเพราะเขาพยายามกลั้นขำไปขอโทษไป
 
..และเพราะหน้านั้นที่ทำให้เขาขำอย่างเอาเป็นเอาตายอีกรอบจนทำให้อีกฝ่ายยอมแพ้เลิกแกล้งเขาเปลี่ยนเป็นยืนมองเขาขำจนกว่าจะหยุดซักที..
 
.
 
.
 
.
 
"ขอโทษอีกครั้งนะครับ.." ฮิเบิร์ดยิ้มแหยให้อีกฝ่ายที่นั่งทพหน้าตายอยู่ตรงข้ามโต๊ะญี่ปุ่น
 
"ไม่เป็นไรหรอกครับ.. ผมก็แค่แปลกใจเท่านั้นว่าคำพูดของผมจะทำให้นกกลมๆ ขำได้ขนาดนั้น" ว่าพลางเอื้อมมือไปลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆอย่างเผลอตัว
 
..เราจะลูบหัวคนคนนี้ทำไมกัน..
 
จากครั้งแรกที่พบกันมันทำให้เขาต้องให้ความสนใจร่างเล็กที่ดูไร้เดียงสาตรงหน้านี้อย่างไม่รู้ว่าตัวเองจะทำไปเพื่ออะไร ที่รู้ก็แค่รู้สึกอยากจะทำลายความไร้เดียงสาของอีกฝ่ายที่มันทำให้เขาหมั่นไส้ขึ้นมาก็เท่านั้น..
 
ก็แค่เมฆาตัวน้อยที่ไร้เดียงสาเท่านั้น..
 
ร่างเล็กเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าสะดุ้งน้อยๆ กับสัมผัสบนหัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสองสีและยิ้มติดจะดูเขิน
 
ที่ยิ่งทำให้อีกฝ่ายต้องเงียบลง.. เพราะความหลงใหลรอยยิ้มนั้นเข้าให้แล้ว
 
รู้สึกถึงการถูกจ้องมองเป็นเวลานานและมือที่วางปุบนหัวของตนทำให้ฮิเบิร์ดรู้สึกประหลาดปนกระดาก
 
..ทำไมต้องมาจ้องหน้าคนอื่นขนาดนั้นด้วยนะ.. หรือว่าหน้าเรามีอะไรติด..
 
"หน้าผมมีอะไรติดเหรอครับคุณนกฮูก /('  '; )" คำพูดของเขาทำให้อีกฝ่ายเหมือนหลุดออกจากภวังค์และเอามือออกจากหัวเขาอย่างรวดเร็วราวตกใจกับอะไรซักอย่างฮิเบิร์ดรีบเอามือกุมแก้มทั้งสองข้าวแล้วเลื่อนไปตามใบหน้าเพื่อสำรวจความผิดปกติที่ทำให้อีกฝ่ายจ้องเขาไม่หยุด
 
..มันต้องมีอะไรแน่ๆ น่าอายจริงๆ เลยนะครับนี่..
 
ฮุคคุโร่มองการกระทำของฝ่ายตรงข้ามแล้วยิ้มอีกครั้งก่อนจะตอบกวนๆไปตามนิสัยประจำตัว "มันไม่มีอะไรติดอยู่หรอกครับ เว้นก็แต่.." เว้นวรรคให้อีกฝ่ายสนใจและมันก็ได้ผลร่างเล็กกำลังทำหน้าฉงนเต็มที่
 
"มีอะไรน่ะครับ ('  ');" 
 
ร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะญี่ปุ่นที่ฮิเบิร์ดคิดใช้เป็นปราการ (?) ป้องกันตัวมาและก้มลงมาปัดอะไรซักอย่างบนแก้มก่อนจะหอมเเก้มข้างน้านเบาๆ "มันคงมีแต่ความน่ารักละมังครับ.. คึหึหึ"
 
"!!" ร่างเล็กตกใจผลักหน้าอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็วก่อนจะถอยหลังเพื่อตั้งหลัก แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้แก้วจนถอยหน้าตัวเองหลบก่อนที่จะยื่นมือส่งมาให้เขาให้ได้งงอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่รู้..
 
ก็เขาขี้เกียจนับแล้วนี่นา.. (คงเยอะจัด)<