The trick of mist (ミスト の トリック) : Chapter 2

posted on 16 Apr 2012 22:50 by kyuky13

ขอขอบคุณภาพจาก : สาวน้อยฤดูใบไม้ผลิ
(สามารถไปตามดูรูปแบบฉบับเต็มได้ที่ชือข้างบนเลยนะฮะ Money mouth)
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------
ตอบคอมเม้น 
 
 
 #1 By NaughtyIcesyN : ฮุคคุโร่คุงน่ะนะคนเเต่งก็หมั่นไส้.. ไม่ใช่หมั่นไส้คนเดียวหรอกเค่อะ ฮิเบิร์ดจังน่ารักใช่มั้ยล่ะ Cry ส่วนฮารุก็นะ.. ใช่เเล้วล่ะคาเเรคเตอร์ต้นตำรับเลยครับผม Surprised
 
 #2 By MinTKunG : (จับให้ลุกขึ้นยืนเเล้วปัดฝุ่นให้) ทำไมโดนถีบซะล่ะฮะ.. อา ถ้าชอบก็ดีใจฮะ Embarassed
 
 #3 By Jiyuu Haruna : ไว้ถ้าบวกกันเเล้วได้อะไร.. รอติดตามในฟิคนะฮะ (ยิ้มเจ้าเล่ห์) ฮารุจังมีว่าที่เจ้าบ่าวอยู่เเล้วล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงไปนะ! Embarassed
 
  #4 By THYMOS_ZENSHI : กระซวกไม่ได้นะครับเป็นพระเอก.. ลบเพลงให้เเล้วนะครับ มาต่อให้เเล้วหวังว่าความค้างจะลดลงนะฮะ Cool
 
 #5 By Lambo ~  : จำได้ฮะขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะฮะ เเล้วจะเพิ่มบทคุณเเรมโบ้เข้าไปให้นะครับ Smile
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------
 
Title : The trick of mist (ミスト の トリック)
Genre : Romance , Comedy , Drama 
Rating : PG Pairing : 1827 , HH , ??59??
 
warning :
ป.ล.1 ผู้แต่งไม่ได้แต่งมาเป็นเวลานาน.. เป็นเรื่องที่เกิดจากจินตนาการผสมๆกันล้วนๆ ถ้าทำให้ใครไม่พอใจ ขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะฮะ (_  _)..
ป.ล.2 ตอนนี้มีเเต่สัตว์เลี้ยง สัตว์เลี้ยง สัตว์เลี้ยงงงงงง..
 
Chapter 2

 
ร่างสูงเดินเรียบเรื่อยไปตามพื้นโถงหินอ่อนของปราสาทสูงใหญ่วองโกเล่เหมือนต้องการสำรวจและพบปะผู้คนในแฟมมิลี่ประปรายที่ส่วนใหญ่ต่างมองเขาด้วยสายตางุนงงสงสัยในที่มาของบุคคลแปลกหน้า
 
..เป็นบุคคลแปลกหน้าที่มีบุคลิกเหมือนผู้พิทักษ์สายหมอก รวมถึงดีกรีความหล่อที่เปล่งประกายทำให้สาวๆ ในแฟมมิลี่แอบมองไปตลอดทาง..
 
ในตอนที่เขาเป็นนกอาจจะเคยออกมาบ้างเป็นครั้งคราวแต่ด้วยความที่มักจะโดนโคลมพกติดตัว (?) ไปไหนมาไหนด้วยบ่อยทำให้เขาไม่หลงทางในปราสาท รวมถึงออกจะหฤหรรษ์กับสิ่งของที่ดูเหมือนจะหดเล็กลง รวมถึงพอใจอยู่ไม่น้อยกับการที่ตลอดทางมีคนส่งสายตาพึงใจมาให้ตลอดทาง
 
โครม!
 
“อุ๊ย.. ขอโทษค่ะฉันไม่ระวังอีกแล้วแย่จัง” พนักงานสาวที่กำลังหอบเอกสารเป็นตั้งเดินไม่ดูทางและชนเขาเข้าอย่างจังจนเอกสารปลิวกระจายเต็มพื้น

“ไม่เป็นไรครับ.. เดี๋ยวผมช่วย” พูดพร้อมส่งยิ้มที่ทำให้คนที่เงยหน้าขึ้นมาเพื่อที่จะพูดขอบคุณชะงักนิดๆ

“ข ขอบคุณค่ะ” รอยยิ้มนั้นทำให้เธอรู้สึกล่องลอยไปหลายวินาที
 
..คนในวองโกเล่ทำไมถึงได้หล่อร้ายกาจกันหลายคนนักนะ..
 
“ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณ.. เอ่อ”
 
“ผมฮุคคุโร่ครับ”
 
 “ค่ะฉันซาวาโกะค่ะเป็นพนักงานของที่นี่ทำงานด้านวิจัยวิทยาศาสตร์.. ตายแล้ว สายป่านนี้แล้วฉันคงต้องขอตัวก่อนนะคะ!!” หลังจากสายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาข้อมือทำให้ต้องรีบละล่ำละลักของตัวทันที
 
“คึหึหึ.. เป็นแบบนี้ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นะครับ” ร่างสูงพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินผ่านทางเดินที่ทอดผ่านไปยังสวนที่อยู่ต่อจากปราสาท
 
สายลมพัดกลิ่นดอกไม้มากระทบจมูกและผิวหน้าชวนให้หนังตาหนัก ร่างสูงนัยน์ตาสองสีเหลือบมองต้นซากุระที่มีพุ่มดอกไม้เล็กๆอยู่รายรอบและตรงไปล้มตัวลงนอน
 
.
 
.
 
.
 
 
ห้องญี่ปุ่นในปราสาทวองโกเล่ ร่างเล็กของนกน้อยที่บัดนี้เป็นเด็กหนุ่มกำลังนั่งมองเจ้านายห่างๆ ด้วยออร่าความอารมณ์ไม่ดีที่ยังคงแผ่กระจายรวมถึงความเงียบที่ทำให้เขาที่อยากคุยกับเจ้านายด้วยประโยคยาวๆ อีกมากมายหยุดตัวเองและนั่งนิ่งๆ เพื่อป้องกันการทำให้ตัวเองเป็นที่น่ารำคาญ
“เจ้านายครับ..” ด้วยทนความเงียบไม่ไหวฮิเบิร์ดที่นั่งนิ่งมานานจึงตัดสินใจเรียกออกไปเบาๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไหร่เพราะคนที่ขึ้นชื่อว่าเจ้านายยังคงนั่งหน้านิ่งทำเอกสารต่อไปจนคนเรียกเริ่มเหงื่อตกเล็กน้อย
 
..หรือการที่เขาอยู่ที่นี่จะเป็นการรบกวนการทำงานของเจ้านายกันนะ..
 
“งั้นผม.. ขอออกไปเดินเล่นนะครับ” พูดขึ้นเบาๆ เหมือนพึมพำกับตัวเองเสร็จร่างบางก็ตัดสินใจลุกขึ้นซึ่งนั่นเรียกความสนใจจากคนที่กำลังอารมณ์บ่จอยได้
 
“คุซะ.. ตามไปด้วย” พูดขึ้นแล้วก้มหน้าลงจัดการเอกสารต่อ
 
“อ่ะ.. ไม่เป็นไรหรอกครับผมไม่อยากรบกวน ให้คุณคุซาคาเบะอยู่ช่วยเจ้านายเถอะครับ.. ผมจำเส้นทางในนี้ได้แล้ว คงไม่หลงหรอกครับ” พูดออกไปตะกุกตะกักอย่างไม่อยากเป็นภาระให้เจ้านายไปมากกว่านี้
 
..แค่เขาเป็นคนคงทำให้เจ้านายรับภาระมากขึ้นแล้ว..
 
คุซาคาเบะที่ก็กำลังเคลียร์เอกสารกองโตหันไปเพื่อคอยรับคำสั่งอีกครั้งเมื่อสัตว์เลี้ยงแสนรักของผู้เป็นนายที่ตอนนี้กลายเป็นคนแย้งขึ้นมาว่าดูแลตัวเองได้
 
“อย่าไปไหนไกลนัก..” ฮิบาริ เคียวยะเงยหน้าจากกองเอกสารอีกครั้งก่อนจะเปรยขึ้นเบาๆ เป็นประโยคที่ทำให้คนที่โดนสั่งยิ้มและพยักหน้าหงึกหงักและคนที่ได้ยินยิ้มแบบเก็บซ่อนอาการ
 
..ที่แท้ก็เป็นห่วงอยู่มากเลยนะครับ..
 
เมื่อร่างเล็กเจ้าของผมสีเหลืองซีดเปิดบานประตูกระดาษออกไปแล้ว ผู้เป็นเจ้านายที่โดนสังเกตจากลูกน้องแบบเงียบๆ จึงเริ่มก้มหน้าเคลียร์เอกสารต่อด้วยอารมณ์ที่ดูเหมือนจะดีขึ้น
 
“ปล่อยให้เดินคนเดียวจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับคุณเคียว..”
 
“…” ได้รับความเงียบมาเป็นคำตอบซึ่งก็ทำให้คนถามที่อยู่กันมาตลอดหลายปีพอจะเข้าใจว่าคงไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงอีก
 

“ฮัดชิ้ว!!” เมื่อเดินพ้นออกมาจากห้องได้ซักพักร่างกายคนที่กำลังโดนพูดถึงอยู่จามออกมาอย่างรู้งาน (?)
 
“ใช้ขาเดินแบบนี้.. ไม่ชินเอาซะเลยนะครับนี่” บ่นกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินทอดน่องสำรวจสิ่งต่างๆ ที่ดูเหมือนจะแปลกตาขึ้นแม้จะมองทุกวันอย่างคุ้นเคย
 
..มุมมองที่เป็นแบบนี้ เจ้านายคงได้เห็นมันมาตลอดจนชินตาสินะครับ..
 
เมื่อคิดว่าตัวเองได้สัมผัสกับสิ่งที่เจ้านายของตนสัมผัส นกน้อยที่เพิ่งจะได้เป็นคนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาก็อารมณ์ดีมากขึ้นฮัมเพลงเดินไปเรื่อยๆ เมื่อเดินผ่านห้องครัวเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตากำลังขะมักเขม้นกับการทำอะไรบางอย่างอยู่
 
“คุณฮารุทำอะไรน่ะครับ” ว่าแล้วทำจมูกฟุดฟิดรับรู้ถึงกลิ่นหอมหวานของสิ่งบางอย่าง
 
“ว้าย!!” ปฏิกิริยาตอบรับเกินความคาดหมายเพราะสาวเจ้าที่โดนเรียกตกใจโยนขนมเค้กที่ตัวเองเพิ่งแต่งหน้าได้เพียงครึ่งนึงของหน้าขึ้นฟ้าและเป็นผลทำให้..
 

 
แผละ..
 
 

“ฮารุ ฮารุขอโทษนะค้า!!” หลังจากร้องเสียงหลงขอโทษขอโพยด้วยหน้าอันแดงก่ำทำให้ตัวก่อเหตุความวุ่นวายโดยไม่ได้ตั้งใจทำได้เพียงหัวเราะแหะๆ
“ไม่เป็นไรหรอกครับ.. ผมต่างหากที่เข้ามาทำให้คุณฮารุตกใจ”

“ไม่หรอกค่า.. ฮารุตกใจมากเกินไปเองต่างหากล่ะคะ ไม่ใช่ความผิดของฮิเบิร์ดจังหรอกค่า~” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงขาดๆเกินๆ เหมือนสติหลุดลอย
 
ร่างเล็กของฝ่ายตรงข้ามยังคงไม่เข้าใจสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายดูวุ่นวายแบบไร้สาเหตุ 
 
“คุณฮารุเป็นอะไรรึเปล่าน่ะครับ.. ดูแปลกๆ” ว่าพลางปาดครีมเค้กออกจากใบหน้าและตามเนื้อตัว
 
..ดูท่าทางคงต้องไปอาบน้ำนะครับนี่..
 
“ฮารุไม่ได้เป็นอะไรค่า!! ไปก่อนนะค้า!!!!” ว่าแล้ววิ่งแจ้นหายแว้บไปด้วยความไวแสง
 
..เพิ่งเห็นฮิเบิร์ดจังโป๊มาหมาดๆ จะให้ฮารุจ้องตากลับแบบปกติได้ยังไงล่ะคะ!!!!..
 
ผู้เคราะห์ร้าย (?) คดีเค้กตกใส่หัวมองคนที่วิ่งหนีหายไปด้วยอาการเอ๋อๆ..

“แล้วผมต้องทำยังไงต่อดีล่ะครับ..” 

หลังจากให้เดินไปขอความช่วยเหลือจากแม่บ้านทำความสะอาดของแฟมิลี่แล้ว ร่างเล็กจึงโดนลากตัวไปโดนจัดการ (?) ตามเนื้อตัวและโดนจับเปลี่ยนชุดใหม่อีกรอบ
 
“ขอบคุณมากนะครับ” โค้งให้เหล่าแม่บ้านที่ดูเหมือนจะถูกใจร่างเล็กน่าเอ็นดู จึงให้บริการฟรีแถมขนมพร้อมน้ำไปให้อีกด้วย
 
“ไม่เป็นไรหรอกจ้าหนู พวกป้าๆ ยินดีเสมอ ไว้มาใหม่นะจ๊ะ วันๆเจอแต่พวกหน้าเข้ม มาดเข้มป้าล่ะเบื่อ” ว่าแล้วลูบหัวเด็กชายร่างเล็กตรงหน้าอย่างเอ็นดูกันยกใหญ่จึงยอมปล่อยตัวให้เป็นอิสระ
 
“(‘ ‘); อ๋า..” ฮิเบิร์ดก้มมองถุงใส่ขนมปังร้อนหอมกรุ่นแล้วจึงหยิบขึ้นมางับแล้วเดินออกไปหาที่นั่งในสวนอย่างต้องการความเงียบสงบบ้าง
 
..สงสัยว่าเขาจะติดนิสัยรักสันโดษมาจากเจ้านายไม่มากก็น้อยนะนี่..
 
สายตาเหลือบไปเห็นต้นซากุระต้นโปรดที่ตัวเองไปพักพิงตลอดมีสิ่งแปลกปลอมอยู่ข้างล่าง
 
..นั่นใครกันน่ะ..
 
ร่างที่กำลังนอนสบายอยู่บนพื้นคุ้นตาชนิดที่จำได้แทบจะทันทีที่เข้ามาเห็นในระยะสายตา
 
คุณนกฮูก.. เอ.. ชื่ออะไรแล้วนะครับนี่
 
หลังจากยืนมองสำรวจอยู่พักใหญ่ร่างเล็กจึงค่อยๆเดินไปใกล้แล้วนั่งลงในระยะที่ไม่ถือว่าน่าเกลียดสำหรับคนที่ไม่รู้จักกัน
 
(‘  ‘)..
 
ร่างบางเริ่มโดนสายลมแผ่วเบาและกลิ่นขนมปังเล่นงานให้เลิกสนใจคนตรงหน้าและก้มหน้าก้มตากินขนมต่ออย่างตั้งอกตั้งใจจนขนมทั้งถุงหมด จึงเริ่มกลับไปสนใจคนตรงหน้าที่นอนหลับไม่รู้ไม่ชี้การมาของเขาเลยแม้แต่น้อยอย่างนึกบ่นในใจเงียบๆ
 
..ทำไมถึงมานอนตรงนี้กันนะ..
 
“หรือเป็นอะไรกันน่ะครับ..” ฮิเบิร์ดค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้ต้นเหตุของความสงสัยแล้วยื่นหน้าเข้าไปจ้อง
 
“มาแอบดูคนอื่นแบบนี้ไม่ดีนะครับนี่ จะทำมิดีมิร้ายผมเหรอครับ?” เสียงที่ดังขึ้นตรงหน้าทำเอาร่างบางสะดุ้งก่อนจะโดนยึดต้นคอไว้ไม่ให้หดหน้าหนีไปไหน
 
“ผมไม่ได้ต้องการจะแอบมองคุณนะครับ.. แล้วนี่ทำอะไรน่ะครับ” ว่าแล้วพยายามหดหน้าหนีอย่างเต็มความสามารถ
 
“ถ้าอย่างนั้นแล้ว.. ฮิเบิร์ดคุงมานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะครับ” ร่างสูงเจ้าของนัยน์ตาสองสีกำลังยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
 
“ที่นี่เป็นที่ของผมต่างหากครับ.. ผมก็แค่มองว่าคุณเป็นอะไรรึเปล่าเท่านั้น ปล่อยผมสิครับ”
 
“โอ๊ะโอ.. นอกจากจะแอบดูผมแล้วยังทำเสียงแข็งใส่ผมอีก แบบนี้ต้องลงโทษนะครับ”
 
“ปล่อยผมนะครับ!” 
 
“จะหดหน้าหนีไปไหนน่ะครับ นกน้อยตัวกลมๆ”
 
“ผมไม่ได้เป็นนกน้อยนะครับ! ไม่กลมด้วยครับ!!” จากที่กลัวเสียมารยาทฮิเบิร์ดเริ่มใช้มือดันอกอีกฝ่ายออก
 
..แรงเยอะอะไรแบบนี้นะ..
 
“โฮ่...ไม่ได้เป็นนกแล้วเป็นอะไรน่ะครับ ถึงตอนนี้จะเป็นคน แต่นี่ก็กลมนะครับ” พูดขึ้นพลางจับแก้มนิ่มเหมือนจะพิสูจน์ให้รู้ว่ากลมสมกับที่เจ้าตัวพูดจริงๆ
 
“ปล่อยผมเถอะนะครับ..” ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดจึงเริ่มพยายามทำตัวให้ใจเย็นลงและขอร้องดีๆ กับอีกฝ่ายดู
 
“โอะโอ๋...ทำไมผมต้องปล่อยด้วยละครับ มีนกน้อยที่แสนน่ารักมาอยู่ตรงหน้าแท้ๆ” ยิ้มเป็นต่อ
 
“.. คุณต้องการอะไรจากผมครับคุณนกฮูก” ร่างบางมองอีกฝ่ายด้วยหน้าที่เริ่มติดจะบึ้งเอามือดันอกอีกฝ่าย และไม่หนีต่อเพราะจะเป็นการยั่วให้อีกฝ่ายสนุกในการแกล้งเขามากกว่าเดิมซะมากกว่า
 
“คึหึหึ ถามตรงๆกันแบบนี้ไม่น่าสนุกเลยนะครับนี่” ว่าพลางปล่อยมือจากคออีกฝ่ายแล้วลุกขึ้นนั่งก่อนจะยื่นหน้ามาใกล้ๆแล้วจิ้มระหว่างอกและพูดด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย 
 
“ถ้าผมบอกว่าต้องการ ‘คุณ’ ละครับ
 
”“ผมเป็นของเจ้านายครับ.. ( ' ' ) เเละสิ่งนั้นจะไม่มีวันเปลี่ยน” ใช้มือออกแรงดันอกอีกฝ่ายให้ถอยห่างจากตัวเองก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
 
“โฮ่.. ยิ่งพูดแบบนั้นยิ่งอยากได้นะครับ คึหึหึ” ว่าพลางยิ้มให้
 
“ไม่มีทางมีวันนั้นหรอกครับ.. ไม่ต้องคิดจะพยายามด้วยครับ” ฮิเบิร์ดที่บัดนี้หน้าบึ้งล้มเลิกความคิดของตนที่จะคุยกับอีกฝ่ายดีๆ และลุกขึ้นเดินหนี
 
“คึหึหึ น่าสนใจจริงๆเลยนะครับนี่..” ยิ้มพลางมองอีกฝ่ายที่เดินลุกหนีไปอย่างไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียงเพิ่มอีก
 
หลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำซักพักใหญ่ร่างสูงเจ้าของผมสีเทายาวประบ่าลุกขึ้นยืนและยิ้มก่อนจะชะงักเล็กน้อย
 
..นี่เขายิ้มทำไมกัน..
 
นัยน์ตากลมโตที่จ้องมองเขาด้วยแววตาสงสัยระคนความเป็นห่วงนั้นยังคงติดตา นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขายิ้มออกมาแบบไร้สาเหตุ..
 
“อา.. ช่างเป็นนกน้อยที่น่ารักน่าสนใจจริงๆด้วยนะครับนี่ คึหึหึ”
 
 
.
 
 
.
 
 
.
 
 
ฮัดเช้ย!
 
ร่างบางที่เพิ่งเดินหนีคนที่ลวนลามเขาได้หน้าตาเฉยมาหมาดๆ ถึงกับจามจนตัวงอเหมือนจะรับรู้การนินทาจากใครบางคนได้โดยสัญชาตญาณ
 
“โอ๊ยย..” หน้าใสๆของฮิเบิร์ดที่ขาวอมชมพูดูสุขภาพดีบัดนี้เต็มไปด้วยสีแดงแต้มให้ดูมีเลือดฝาดมากกว่าเดิมด้วยความโกรธผสมปนเปไปกับความอาย
 
“ทำไมถึงทำแบบนั้นกันนะครับ.. ทำไมต้องพูดแบบนั้นใส่ผมด้วย” บ่นตัดพ้อกับตัวเองเบาๆ
 
เพิ่งเจอกันวันนี้แท้ๆ.. กลับทำตัวได้น่าหมั่นไส้ชนิดที่แม้แต่เขาเองยังอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาไม่หยุด
 
“เฮ้อ.. อวดดีที่สุดเลยครับ” เผลอเลื่อนมือไปแตะบนหลังคอตัวเองที่โดนยึดไว้เมื่อครู่ สัมผัสการใกล้ชิดยังคงหลงเหลืออยู่ ยิ่งทำให้อุณหภูมิบนในหน้าสูงยิ่งขึ้นอย่างมิอาจควบคุมได้
 
..นี่เขาเป็นอะไรไปกันนะ..
 
ร่างบางสะดุ้งเฮือกเหมือนรู้สึกตัวว่าตัวเองคิดอะไรแปลกประหลาดที่สุดก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดแปลกๆของตัวเองออก..นั่นนกของคนที่เจ้านายไม่ชอบ
 
..แล้วนี่เขาต้องทำยังไงต่อไปกันนะ..
 
ให้รอดพ้นจากคนคนนั้น
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------
 
ส่งท้าย : ขอบคุณทุกคอมเม้นในเเคปฯที่ 1 นะฮะ (โค้ง) ขอโทษที่ทำให้รอกันนะฮะ หายไปเล่นสงกรานต์กันมาจนดำชื่นใจ (?) เต็มที่กับชีวิตเเล้ว ยังไงก็สวัสดีปีใหม่ไทยทุกท่านนะฮะ (ฉีดน้ำใส่ทุกคนในเอนทรี่ด้วยความรัก) หวังว่าสงกรานต์ืี่ีืี่ที่ผ่านมาทุกคนจะมีความสนุกสนาน มีความสุขกันนะครับ Money mouthCoolEmbarassedSmileSurprised
 

Comment

Comment:

Tweet

UouGzm <a href="http://kvfigxdvrhlv.com/">kvfigxdvrhlv</a>, zgzlilanrzzu, [link=http://setzcovbncok.com/]setzcovbncok[/link], http://rbgbuybwplio.com/

#4 By LatEWjHVeBSIS (103.7.57.18|91.201.64.27) on 2012-11-23 10:22

จะรออ่านต่อนะคะ อัพไวๆน้อ อยากรู้ว่า ฮุคคุงจะได้ฮิเบิร์ดจังอย่างไร -////////-cry

#3 By pattii3 (223.205.187.39) on 2012-04-17 22:09

ฮิเบิร์ด น่าลาก (หมายถึงน่ารักนะฮะ = =;;)

ฮี่ๆๆ~ -//ล่องลอยอยู่ในจินตนการ

#2 By MinTKunG (180.183.32.211) on 2012-04-17 21:41

เยี่ยมม...พูดไม่หยุดเลยเหรอ โหยยยย เกือบจะรักเลยน่ะเนี่ยยยยย

เม้นไม่ออกแล้วอ่ะ TT ชอบน่ะ หมั่นไส้คนเดิม แล้วฮิเบิร์ดก็ยังน่ารักอยู่ TT
[พิมพ์ไปร้องไป] มันก็แค่ฟิคๆๆๆ//จิตตกยามค่ำคืน

#1 By NaughtyIcesyN on 2012-04-17 01:01

yukyu。 View my profile