The trick of mist (ミスト の トリック) : Chapter 1

posted on 01 Apr 2012 22:36 by kyuky13
Title : The trick of mist (ミスト の トリック) 
Genre : Aufiction , Romance , Comedy , Drama
Rating : PG 
Pairing : 1827 , HH , ??59??
 
Warning :
ป.ล.1 ผู้แต่งไม่ได้แต่งมาเป็นเวลานาน.. เป็นเรื่องที่เกิดจากจินตนาการผสมๆกันล้วนๆ ถ้าทำให้ใครไม่พอใจ ขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะฮะ (_  _)..
ป.ล.2 ในเนื้อเรื่องขอเปลี่ยนแปลงชื่อตัวละครตัวหนึ่งนั่นก็คือ "มุคุโ่ร่ว" ซึ่งเป็นสัตว์กล่องของโคลมให้เป็น "ฮุคคุโร่" เพื่อความไม่มึนงงสงสัยให้เวียนหัวนะฮะ..

Chapter 1

   สิบปีที่ผ่านมาหลังจากผ่านเหตุการณ์ต่างๆมากมายเกิดขึ้นมีการพัฒนาเทคโนโลยีต่างๆเพื่อพัฒนาแฟมีลี่ของตน ในการแข่งขันความมั่นคงต่างๆ รวมถึงวองโกเล่แฟมิลี่ที่ต้องการพัฒนาในด้านต่างๆให้ก้าวล้ำกว่าแฟมิลี่อื่นๆ
 
..แต่วันนี้ดูเหมือนนักประดิษฐ์ประจำแฟมิลี่จะทำอะไรป่วนๆอีกเหมือนเคย..
 
ซาวาดะ สึนะโยชิที่เพิ่งกลับมาจากการประชุมกับแฟมิลี่อื่นๆ ถอนหายใจเบาๆ อย่างปลงๆ เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายและเสียงโครมครามดังออกมาจากห้องทดลองประจำของจางนีนิน้ำหนักที่กดลงบนไหล่เบาๆ ทำให้สึนะสะดุ้งหันไปมอง
 
“คุณฮิบาริ.. กลับมาแล้วเหรอครับ” ยิ้มรับอีกฝ่ายที่พยักหน้ารับด้วยสีหน้านิ่งๆที่แฝงไปด้วยความเครียด
 
“เป็นอะไรรึเปล่าน่ะครับ?” เอื้อมมือไปจับมืออีกฝ่ายที่อยู่บนไหล่แล้วหันไปมอง
 
“ฮิเบิร์ดน่ะครับ..” คุซาคาเบะที่เดินตามมาพูดแทนอย่างนอบน้อม
 
“ครับ? ฮิเบิร์ดเป็นอะไรอย่างนั้นเหรอครับ” ร่างบางขมวดคิ้วนิดๆ
 
“ไม่รู้หายไปไหนตั้งแต่เช้า.. ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลยน่ะครับคุณเคียวกำลังตามหาอยู่” สึนะก้มมองนาฬิกาข้อมือที่บ่งบอกเวลาว่าเกือบจะค่ำแล้ว ถ้าเป็นเวลาปกติเมื่อนกน้อยออกไปบินเล่นจนพอใจก็จะกลับเข้ามาหาผู้เป็นเจ้านาย แต่วันนี้กลับหายไปจนเจ้านายต้องออกมาตามหา
 
“ผมว่าคงไม่มีอะไรหรอกครับ.. ฮิเบิร์ดคงเที่ยวเพลินอีกซักพักคงกลับ” ยิ้มให้กำลังใจอีกฝ่าย
 
โครม!
 
เสียงเปิดประตูห้องทดลองออกมาพร้อมควันที่ลอยเต็มห้องไปหมดทำให้คนที่กำลังคุยกันอยู่หน้าห้องทดลองหันไปมองอย่างตกใจนิดๆ
 
“อ อ้าว.. มาทำอะไรกันตรงนี้น่ะครับ” หลังจากสำลักควันค่อกแค่กจางนีนิก็สังเกตเห็นบุคคลทั้งสามที่กำลังมองตัวเองอยู่
 
“ผมกำลังสงสัยอยู่น่ะครับว่าคุณจางนีนิกำลังทำอะไรอยู่.. แล้วคุณฮิบาริก็ออกมาตามหาฮิเบิร์ดน่ะครับ คุณเห็นบ้างรึเปล่า” สึนะถามเพื่อหาเบาะแส
 
อีกฝ่ายเมื่อได้ยินคำนั้นก็ออกอาการเลิกลั่กเล็กน้อยให้เจ้าของสิ่งมีชีวิตที่โมเอ้ (?) รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล
 
“คงไม่ได้เอานกฉันไปทดลองอะไรใช่ไหม..” เจ้าของนัยน์ตาสีรัตติกาลหรี่ตามองอีกฝ่ายที่ออกอาการมากขึ้นเมื่อโดนอีกฝ่ายใช้รังสีทมิฬไล่ต้อน
 
“ง่า.. เอ่อ คุณจางนีนิคงไม่ได้เอาไปหรอก.. ใช่ไหมครับคุณจางนีนิ” สึนะออกอาการเหงื่อตกเล็กน้อยก่อนจะออกตัวห้ามทัพทั้งคู่
 
“ผม.. ผมแค่” นักประดิษฐ์ติ๊งต๊องทำมืออะไรประหลาดๆ
 
“อะไรน่ะครับ” ร่างบางยังคงทำหน้าที่เหมือนเป็นผู้ส่งสารของทุกคนในที่นั้นที่ไม่อยากพูด
 
..คนนึงไม่อยากพูด ส่วนอีกคนกำลังจะระเบิด..
 
“แกเอานกของฉันไปไว้ที่ไหน” เสียงเย็นเยียบของผู้ไม่ถนัดจะอดทนดังขึ้นในที่สุด โดยติ๊งต่างไปเต็มประตูแล้วว่าคนคนนี้ต้องเป็นคนเอาสัตว์เลี้ยงแสนรักของตนไปซุกซ่อนอย่างแน่นอน
 
เสียงโหวกเหวกกรี๊ดกร๊าดภายในห้องทดลองดังขึ้นอีกระลอกและถ้าเขาจำไม่ผิดนั่นเป็นเสียงของฮารุและโกคุเดระคุง
 
คนข้างนอกห้องทั้งหมดเริ่มเคลื่อนตัวเข้าไปในห้องทดลองโดนที่จางนีนิโดนหิ้ว (?) ตามเข้าไปด้วยอย่างเป็นจำเลยในความผิดทำนกหาย (?)
 
ภาพที่เห็นในห้องคือภาพของเด็กชายร่างเล็กที่เขาไม่เคยรู้จักผิวขาวเนียนดวงตากลมโตสีฟ้ารับกับผมสีทองซีดจนเกือบเหลืองและที่สำคัญ.. ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า
 
“ฮิเบิร์ดจัง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! โป๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! =[]=”
 
“หันไปเซ่ยัยโรคจิต!! จะจ้องอีกนานมั้ยหา!!” โกคุเดระพูดขึ้นมาแล้วจับไหล่สาวน้อยที่กำลังช๊อคค้างปิดตาให้หันหลังกลับมา
 
“ฮารุเป็นเจ้าสาวไม่ได้แล้ววว T[]T”
 
“อ้าว.. รุ่นที่สิบมาทำอะไรน่ะครับ แกล่ะมาทำอะไรวะฮิบาริมาตามนกแกคืนเรอะ
 
”สายตาสามคู่ของคนเพิ่งเข้ามาหันไปจ้องนักทดลองโดยไม่ได้นัดหมาย
 
“มันหมายความว่ายังไงน่ะครับ.. แล้วทำไม..” เสียงเล็กๆดังขึ้นก่อนจะก้มมองตัวเองและหน้าแดงเรื่อก่อนจะค่อยๆลงไปนั่งเพื่อปกปิดร่างกายอันเปล่าเปลือยของตัวเอง
 
“ฮิเบิร์ด?” เสียงจากผู้เป็นเจ้านายเรียกเด็กชายคนนั้นให้หันไปมอง
 
“ครับเจ้านาย” ยิ้มรับและทำท่าจะลุกขึ้นไปหาอย่างลืมตัว
 
“หยุด! แกหยุดอยู่ตรงนั้นก่อนเลยเจ้านก” โกคุเดระเดินเข้าไปหยิบผ้าที่ใช้คลุมเครื่องอะไรซักอย่างในห้องมาใช้คลุมร่างของอีกฝ่ายก่อนที่จะมีอะไรๆ โผล่พ้นมาให้ทุกสายตาจ้องไปมากกว่านี้
 
“เกิดอะไรขึ้นกับฮิเบิร์ดน่ะครับ..” สึนะมองอย่างงุนงงและหันไปมองเจ้าของนกที่บัดนี้หน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างดูเหมือนจะใช้ความคิดอย่างหนัก
 
“อ๋อเป็นหนึ่งในการทดลองของผมเองน่ะครับ ผมลองทำยาที่ทำให้สัตว์กลายเป็นคนสื่อสารแบบคนได้แต่ยังคิดไม่ตกน่ะครับว่าจะลองกับอะไรแล้วนกน้อยตัวนี้ก็บินเข้ามาพอดีน่ะครับก็เลย.. แฮะๆๆ” จางนีนิอธิบายด้วยสีหน้ามีความสุขที่ผลงานของตัวเองสำเร็จก่อนจะเริ่มหัวเราะแห้งๆ เมื่อเห็นหน้าตาราวกับจะฆ่าให้ตายของเจ้าของสิ่งที่เขาเอามาทดลอง
 
“รุ่นที่สิบครับ ยังไงผมขอลากยัยโรคจิตออกไปข้างนอกก่อนนะครับก่อนที่ยัยนี่จะบ้าตายอยู่ในห้องนี้ -_-;” โกคุเดระพูดขึ้นมาก่อนจะคีบ (?) คอเสื้อของผู้หญิงที่ยังคงคร่ำครวญต่อไปว่าต้องไม่ได้เป็นเจ้าสาวอีกต่อไปแน่ไม่หยุดออกไปจากห้อง
 
..เงียบ..
 
 
สึนะถอนหายใจเบาๆก่อนจะหันไปหาจางนีนิ
“แล้วจะแก้กลับให้ฮิเบิร์ดจังเป็นแบบเดิมได้รึเปล่าน่ะครับ”
 
 “อ๋อ.. ได้สิครับยาที่ผมใช้จะทำให้สามารถเป็นได้ทั้งคนและนกครับ..” ร่างที่ยังคงโดนหิ้วอยู่สาธยายต่อและชี้ไปที่ขวดยาทั้งสองขวดที่ตั้งอยู่
 
“ถ้าแบบนั้น.. ผมว่าเปลี่ยนกลับเถอะครับ”
 
“แฮะๆ.. แต่ยาเปลี่ยนกลับยังอยู่ในช่วงศึกษาน่ะครับ ไม่แน่ใจว่าจะ แอ่ก!” ฮิบาริ เคียวยะผู้เงียบมานานซัดคนในมือไปตรงหน้าดังโครมก่อนจะเรียกสัตว์เลี้ยงที่บัดนี้เปลี่ยนเป็นคนเสียงเข้ม
 
“เธอน่ะมานี่” ว่าพลางส่งสายตาเรียก
 
“ค ครับ..” ร่างบางใช้มือข้างที่ไม่ได้ใช้จับผ้าผืนโตที่โกคุเดระส่งให้ยันตัวเองลุกขึ้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ไม่คุ้นเคยกับการเป็นมนุษย์จนเผลอสะดุดบันไดสองขั้นเล็กๆข้างหน้าฮิเบิร์ดอุทานเบาๆ อย่างตกใจแต่ก่อนที่จะต้องลงไปวัดพื้นข้างหน้าว่ากว้างซักเท่าไหร่ก็มีอีกมือหนึ่งมารับร่างไว้ได้ทัน
 
“คึหึหึ จะทำให้ร่างที่เพิ่งได้มาหมาดๆมีรอยแผลหรือไงกันน่ะครับ” คำต่อว่าพอให้เจ็บๆคันๆ จากอีกคนที่ไม่คุ้นเคยทำให้ทุกคนในห้องขมวดคิ้ว..คราวนี้ใครอีก..เสียงหัวเราะอันคุ้นแสนคุ้น รวมถึงกิริยาท่าทางต่างๆ ของร่างสูงผมสีเทายาวประบ่านัยน์ตาสองสีรวมถึงชุดที่ใส่มันทำให้พอเดาได้แต่ยังไม่ได้แน่ใจ
 
“คนคนนี้..?”
 
“อ๋อ.. เป็นสัตว์กล่องที่เอามาทดลองอีกตัวน่ะครับ” นักประดิษฐ์พยักหน้ารับคำถามในใจทุกคนที่ฟังปุ๊ปปิ๊งปั๊ป
 
..นกของมุคคุโร่นี่เองสินะ..
 
เมฆาที่ในใจก็คุกรุ่นพออยู่แล้วเมื่อได้เห็นนกของศัตรูตลอดกาลกำลังยุ่งกับนกของตัวเองทำให้ใจที่เพียรอดทนด้วยความเป็นผู้ใหญ่ก็แตกดังโพละ
 
“จะขย้ำให้ตาย!!”
 
“เฮ้ย!!” เสียงรับคำอย่างตกใจก่อนที่จะเกิดเสียงโครมครามโหวกเหวกเกิดขึ้น
 
 
หลังจากที่ฮิบาริ เคียวยะอาละวาดขนข้าวของพังก็ลากตัวสัตว์เลี้ยงของตัวเองที่บัดนี้กลายเป็นคนออกจากห้องไป คาดว่าน่าจะกลับไปที่ห้องพัก
 
“อูย.. คุณฮิบาริเป็นอะไรครับนี่” สึนะหันไปมองจางนีนิที่บัดนี้สภาพไม่ค่อยแตกต่างจากตัวเขาเองเท่าไหร่กำลังนั่งทำแผลบ่นออกมา
 
“ก็คงโมโหนั่นแหละครับ..” ก็อยู่ๆนกตัวเองก็โดนจับมาเล่นแร่แปรธาตุกลายเป็นคน..
 
“คึหึหึ.. บ้าเลือดจริงๆเลยนะครับ” ร่างสูงที่เพิ่งปรากฏตัวมาอีกครั้งหลังจากที่หายแวบไปอย่างสมเป็นหมอกเพื่อตัดปัญหาที่จะทำให้ตัวเองเจ็บตัวทิ้งไปทำให้คนที่เหลือในห้องรับเคราะห์กรรมแทน
 
..นายก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้คุณฮิบาริโมโหนั่นล่ะ..
 
สึนะโยชิถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะนั่งทำแผลให้ตัวเองต่ออย่างไม่คิดจะต่อความกับอีกฝ่ายที่ดูยังไงก็ทำตัวไม่สมเป็นนกฮิเบิร์ดอย่างน้อยก็ทำอะไรไม่ถูก.. แต่รายนี้จางนีนิบอกว่าเปลี่ยนปุ๊ปใช้ภาพมายาใส่ชุดปั๊ปแถมออกไปหาชุดให้ฮิเบิร์ดต่ออย่างสบายอารมณ์เหมือนตัวเองเป็นมนุษย์ก็ไม่ปาน
 
..รู้มากเหมือนเจ้าของรึไงนะ..
 
“เลิกส่งสายตาแบบนั้นมาที่ผมซะทีเถอะครับสึนะโยชิคุง” อีกฝ่ายเหมือนรู้ทันความในใจพูดขึ้นมาลอยๆก่อนจะหันนัยน์ตาสองสีมาสบ
 
“ฉันก็แค่คิดว่าทำไมนายถึงทำตัวเป็นมนุษย์นักก็เท่านั้น”
 
“คึหึหึ.. ก็คงเพราะผมเป็นมนุษย์มานานแล้วละมังครับ”
“นายน่ะเป็นนกไม่ใช่รึไงฮุคคุโร่”
 
“ผมฉลาดพอที่จะไม่ทำให้ตัวเองต้องขายหน้าหรอกครับ” ยิ้มรับคำอีกฝ่ายก่อนจะกวนกลับสึนะถอนหายใจอีกเฮือกอย่างยอมแพ้ที่จะต่อความก่อนจะหันไปสั่งนักประดิษฐ์เจ้าปัญหาและเดินออกจากห้องไป
 
“ยังไงก็ช่วยคิดยากลับให้ด้วยแล้วกันนะครับ.. ผมเสียเวลาตรงนี้มามาก คงต้องขอตัวก่อน”
 
“อู้งานมาซะนานระวังโดนกองเอกสารทับนะครับ”
 
ร่างบางส่งสายตามองอีกฝ่ายที่พูดเก่งไม่สมเป็นนกก่อนจะเดินออกไปเมื่อได้ยินเสียงรับคำจากจางนีนิ
 
“คึหึหึ.. งั้นผมก็ขอตัวไปหาอะไรสนุกๆ ทำเหมือนกันนะครับ”
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------
 
ส่งท้าย : (ปาดเหงื่อและจุดพลุฉลองชัย (?)) เสร็จ.. เสร็จเเล้วฮะ ฟิคตอนแรก หวังว่าจะทำให้ทุกคนเพลิดเพลินและมีความสุขไปกับมันนะฮะ สามารถติชมได้ผ่านทางคอมเม้นนะฮะ จะรออ่านความคิดเห็นของทุกคนนะฮะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและคอมเม้นไว้ก่อนล่วงหน้าเลยนะฮะ (โค้ง) Money mouth

edit @ 2 Apr 2012 00:00:03 by yukyu。

Comment

Comment:

Tweet

confused smile cry double wink wink surprised smile

#8 By yukyu。 on 2012-04-19 23:10

ฮูกน่าเตะจริงๆ = =+

สนุกมากค่ะ จะคอยติดตามไปเรื่อยๆ น่ะค่ะconfused smile

#7 By near (180.180.70.132) on 2012-04-19 15:33

ฮุคคุง หน้าหมั่นไส้จริงๆ

#6 By pattii3 (223.205.187.39) on 2012-04-17 22:07

อุ คิ อุ คิ ~ จำได้มั้ยเอ่ยใครหว่า ??? ให้ทายล่ะกันน้าาาา *0*

รู้มั้ย ๆ คุณแรมโบ้น่ะชอบอ่านฟิคที่สุดเลยล่ะ
แล้วคุณแรมโบ้ก็ชอบอ่าน 1827 ด้วยล่ะ
แต่คู่อื่นคุณแรมโบ้ก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ แต่ทำไมไม่มีคุณแรมโบ้มั้งล้่ะ T^T embarrassed

คุณแรมโบ้ไปนอนก่อนล่ะนะ (ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง )

#5 By Lambo ~ (101.51.94.235) on 2012-04-04 22:56

นกฮูกน่ากระซวกดีนะเออ

หนุกดีๆรีบมาอัพซะ ค้างเฟ้ย

ยูกิซังฮะผม(โคตร)รำคาญลิงค์เพลงคุณมากเลยฮะ-*-++

#4 By THYMOS_ZENSHI on 2012-04-03 20:36

นกบวกนกเป็นนกอะไร embarrassed

ฮารุเป็นจ้าวสาวววไม่ด้ายยแล้วววว

#3 By Jiyuu Haruna on 2012-04-02 22:30

สงสาร คห.1~

หมั่นไส้นกฮูก ฮูก ฮูก ฮูก

ฮูกๆกับฮิๆ เอิ่ม... //โดนถีบ

#2 By MinTKunG (180.183.193.165) on 2012-04-02 21:39

หมั่นไส้นกฮูกครับบบบบบบบบบ - -
ไอนกประหลาด

ฮิเบิร์ดน่ารักที่สุดเลยยย แอร๊ยยยยยย

ฮารุนี่....คาแรกเตอร์คุ้นๆๆน่ะ //ทิ้งระเบิด ตู้มมมม!!!

#1 By NaughtyIcesyN (118.173.85.14) on 2012-04-01 23:34

yukyu。 View my profile