THE TRICK OF MIST (ミスト の トリック) : CHAPTER 3

posted on 26 Oct 2012 17:25 by kyuky13
ด้วยความที่ไรเตอร์กำลังคึก #เฉพาะวันนี้เท่านั้น #ฮา เลยขุดเอารูปเก่า ๆ ที่ได้มาจากท่านมุกุเอามาเเก้ไขเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยขอตั้งชื่อการ์ตูนสี่ช่องจบนี่ว่า ..
 
"เมื่อถึงวันโชกเลือดของฮุคคุง"
 

 
เซอร์วิสซักนิดสำหรับคนที่หมั่นไส้ฮุคคุโร่คุงผู้ล่วงลับ #ไม่ใช่นะยังไม่ตาย หวังว่าจะชอบกันนะฮะ Embarassed
 
 
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
Title : The trick of mist (ミスト の トリック) 
Genre : Aufiction , Romance , Comedy , Drama
Rating : PG 
Pairing : 1827 , HH , ??59??
 
Warning :
ป.ล.1 ผู้แต่งไม่ได้แต่งมาเป็นเวลานาน.. เป็นเรื่องที่เกิดจากจินตนาการผสมๆกันล้วนๆ ถ้าทำให้ใครไม่พอใจ ขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะฮะ (_  _)..
ป.ล.2 ห่างหายไปซะนาน.. จนลืมอิมเมจไปซะแล้น อาจจะออกมาเพี้ยนๆไปบ้างก็อย่าโกรธกันนะฮะ ขออภัยและขออภัยล่วงหน้า ถ้ามีอะไรติชมยินดีฟังเสมอฮะ Embarassed

Chapter 3
 
"ผม.. เป็นของ.. เจ้านาย.. เป็นเด็กดี (.  .)" ฮิเบิร์ดกำลังขะมักเขม้นจรดปลายดินสอเพื่อฝึกเขียนลงในกระดาษสมุดอย่างตั้งใจพร้อมพูดออกมาตามที่ตัวเองเขียน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาร่างเล็กหมกตัวอยู่ในห้องแบบญี่ปุ่นเพื่อหัดเขียนตัวอักษรกับคุซาคาเบะที่โดนโบ้ย (?) หน้าที่ให้ดูแลนกน้อย ส่วนเจ้านายที่แท้จริงในตอนนี้กำลังยุ่งอยู่กับงานของแฟมิลี่มากจนไม่มีเวลาแม้แต่จะมาเจอหน้า
 
..ไม่อยากแยกห้องนอนกับเจ้านายเลยนะครับนี่..
 
คิดพลางคิ้วสีอ่อนเริ่มขมวดและดวงตาีสีฟ้าเริ่มมีแววหม่นลงเล็กน้อย แต่คงเป็นเพราะในตอนนี้เขาตัวใหญ่เกินกว่าจะนอนบนที่ที่เจ้านายเคยจัดไว้ให้ รวมถึงเตียงของเจ้านายเป็นเตียงเดี่ยว..
 
"เราต้องพยายาม.."
 
คุณคุซาคาเบะก็มีงานต้องทำ.. เขาจึงไม่อยากจะรบกวนอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว เพราะเจ้านายคงกำชับอีกฝ่ายไว้ ทำให้เขาแทบไม่ต้องขยับไปไหนและทำอะไรด้วยตัวเองก็ได้ิกินอิ่มนอนหลับสบายบนฟูกที่นุ่มและอุ่นในห้องนี้
 
ร่างบางคิดอะไรเพลินไปเรื่อยแล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องพยายามเลยก้มหน้า้ก้มตาสนใจที่กระดาษและตัวอักษรทีตัวเองพยายามคัดตรงหน้าแต่ก็มีเสียงเลื่อนประตูดังขัดขึ้นทำให้ต้องผละจากหน้ากระดาษเงยขึ้นมองผู้มาเยือนห้องที่บัดนี้เป็นเสมือนห้องส่วนตัวของเขา
 
"อ๋า.. เอ๊ะ ค คุณ!" ร่างบางเผลอยกมือที่ยังจับดินสอขึ้นชี้ผู้มาเยือนห้องส่วนตัวของเจ้านายเขาด้วยใบหน้าเอ๋อสนิท
 
"โฮ่.. เป็นหน้าที่เหมาะกับคุณดีนะครับ"
 
"มาทำอะไรที่นี่ครับ!!" 
 
"โอ๊ะโอ๋.. เป็นเด็กดีคัดตัวหนังสือด้วยเหรอครับนี่" เจ้าของนัยน์ตาสองสีผู้มีรอยยิ้มปริศนาเดินเข้ามาและทำท่ามองสมุดตรงหน้าร่างเล็กอย่างสนใจ
 
"ป เปล่าซักหน่อยนี่ครับ!" ฮิเบิร์ดรีบเก็บสมุดมาไว้ในอ้อมอกพร้อมกับทำท่าทางเหมือนแมวขู่อีกฝ่ายฟ่อ "ข เข้ามาในนี้ทำไมครับ!"
 
"เดินเล่นละมังครับ.." ว่าพลา่งเดินรอบห้องญี่ปุ่นอย่างถือวิสาสะ
 
ร่างบางมองอีกฝ่ายตาโตก่อนจะรีบวิ่งไปดันอกอีกฝ่ายให้ถอยออกไป
 
"ออกไปเดี๋ยวนี้เลยครับ!" แรงเพียงน้อยนิดของร่างเล็กสร้างความแปลกใจให้อีกฝ่ายมากกว่าจะเป็นความไม่พอใจ และแขนยาวของร่างสูงก็โอบร่างที่กำลังพยายามออกแรงอย่างแข็งขันให้เข้าสู่อ้อมอกตน
 
ฮิเบิร์ดรู้สึกว่าตนได้ทำในสิ่งที่ผิดพลาดลงไปอย่างใหญ่หลวงและเริ่มดิ้นขลุกขลักร้องเสียงหลง
 
"ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะครับ!" 
 
"คึหึหึ คุณเป็นคนเดินมาให้ผมกอดเองไม่ใช่เหรอครับ" ฮุคคุโร่แกล้งกระซิบข้างหูอีกฝ่ายให้สะดุ้งเล่น
 
"ผมจะไล่คุณออกไปต่างหากล่ะครับ!! นี่ห้องของเจ้านายผมนะครับ คุณไม่มีสิทธิ์!!"
 
"โอ๊ะโอ๋.. ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ล่ะครับ ในเมื่อที่นี่เป็นฐานทับเหมือนส่วนอื่นๆ อาจจะมีแตกต่างอยู่นิดหน่อย.. ตรงที่มีคุณอยู่ละมังครับ" ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงไม่รู้ร้อนรู้หนาวพร้อมรอยยิ้มกับปฎิกริยาต่อต้านที่หยุดชะงักไปเล็กน้อย
 
"มันไม่เกี่ยวซักหน่อยครับ.. ผมทำไมครับ ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะครับ" ร่างบางเถียงพลางเงยหน้าขึ้นสบตาเอามือยันอกคนที่ยังไม่ปล่อยตน
 
"คึหึหึ.. นั่นสินะครับ ทำไมกันน้า~" 
 
"เลิกยื่นหน้าเข้ามาได้แล้วครับ!" ว่าพลางเลื่อนมือมาดันหน้าอีกฝ่ายที่ยื่นเข้ามาหาตนอย่างจงใจเเกล้งแต่กลับได้ผลตรงกันข้ามเมื่อฮุคคุโร่เอามือมาจับมือเล็กไว้และจูบเบาๆเข้าที่มือที่ปิดปากตนอยู่ ทำให้ร่างเล้กรีบเอามือออกราวกับต้องของร้อนและออกแรงผลักฝ่ายตรงข้ามสุดแรงเกิดจนร่างสูงถอยหลังไปหลายก้าว
 
"ตัวเล็กแค่นี้ไปเอาพลังมาจากไหนกันครับนี่.. นกน้อยกลมๆ"
 
"คุณ!! (///)" ยกมือขึ้นชี้อีกฝ่ายแบบคาดโทษและต้องรีบเอามือลงในประโยคถัดมาแบบทันควัน
 
"โอ๊ะโอ๋.. อยากให้ผมจูบมือคุณอีกสินะครับนี่ คึหึหึ"
 
ฮิเบิร์ดตาโตอย่างตกใจในความหลงตัวเองของอีกฝ่าย ก่อนจะหลุดขำออกมาทำให้เจ้าของคำพูดอันสุดแสนจะมั่นใจต้องเลิกคิ้วทั้งสองข้างมองอย่างแปลกใจ
 
"มันตลกขนาดนั้นเลยเหรอครับ"
 
"ขอโทษครับ.." ถึงจะขอโทษไปก็ยิ่งทำให้หน้าอีกฝ่ายพิลึกอีกรอบเพราะเขาพยายามกลั้นขำไปขอโทษไป
 
..และเพราะหน้านั้นที่ทำให้เขาขำอย่างเอาเป็นเอาตายอีกรอบจนทำให้อีกฝ่ายยอมแพ้เลิกแกล้งเขาเปลี่ยนเป็นยืนมองเขาขำจนกว่าจะหยุดซักที..
 
.
 
.
 
.
 
"ขอโทษอีกครั้งนะครับ.." ฮิเบิร์ดยิ้มแหยให้อีกฝ่ายที่นั่งทพหน้าตายอยู่ตรงข้ามโต๊ะญี่ปุ่น
 
"ไม่เป็นไรหรอกครับ.. ผมก็แค่แปลกใจเท่านั้นว่าคำพูดของผมจะทำให้นกกลมๆ ขำได้ขนาดนั้น" ว่าพลางเอื้อมมือไปลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆอย่างเผลอตัว
 
..เราจะลูบหัวคนคนนี้ทำไมกัน..
 
จากครั้งแรกที่พบกันมันทำให้เขาต้องให้ความสนใจร่างเล็กที่ดูไร้เดียงสาตรงหน้านี้อย่างไม่รู้ว่าตัวเองจะทำไปเพื่ออะไร ที่รู้ก็แค่รู้สึกอยากจะทำลายความไร้เดียงสาของอีกฝ่ายที่มันทำให้เขาหมั่นไส้ขึ้นมาก็เท่านั้น..
 
ก็แค่เมฆาตัวน้อยที่ไร้เดียงสาเท่านั้น..
 
ร่างเล็กเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าสะดุ้งน้อยๆ กับสัมผัสบนหัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสองสีและยิ้มติดจะดูเขิน
 
ที่ยิ่งทำให้อีกฝ่ายต้องเงียบลง.. เพราะความหลงใหลรอยยิ้มนั้นเข้าให้แล้ว
 
รู้สึกถึงการถูกจ้องมองเป็นเวลานานและมือที่วางปุบนหัวของตนทำให้ฮิเบิร์ดรู้สึกประหลาดปนกระดาก
 
..ทำไมต้องมาจ้องหน้าคนอื่นขนาดนั้นด้วยนะ.. หรือว่าหน้าเรามีอะไรติด..
 
"หน้าผมมีอะไรติดเหรอครับคุณนกฮูก /('  '; )" คำพูดของเขาทำให้อีกฝ่ายเหมือนหลุดออกจากภวังค์และเอามือออกจากหัวเขาอย่างรวดเร็วราวตกใจกับอะไรซักอย่างฮิเบิร์ดรีบเอามือกุมแก้มทั้งสองข้าวแล้วเลื่อนไปตามใบหน้าเพื่อสำรวจความผิดปกติที่ทำให้อีกฝ่ายจ้องเขาไม่หยุด
 
..มันต้องมีอะไรแน่ๆ น่าอายจริงๆ เลยนะครับนี่..
 
ฮุคคุโร่มองการกระทำของฝ่ายตรงข้ามแล้วยิ้มอีกครั้งก่อนจะตอบกวนๆไปตามนิสัยประจำตัว "มันไม่มีอะไรติดอยู่หรอกครับ เว้นก็แต่.." เว้นวรรคให้อีกฝ่ายสนใจและมันก็ได้ผลร่างเล็กกำลังทำหน้าฉงนเต็มที่
 
"มีอะไรน่ะครับ ('  ');" 
 
ร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะญี่ปุ่นที่ฮิเบิร์ดคิดใช้เป็นปราการ (?) ป้องกันตัวมาและก้มลงมาปัดอะไรซักอย่างบนแก้มก่อนจะหอมเเก้มข้างน้านเบาๆ "มันคงมีแต่ความน่ารักละมังครับ.. คึหึหึ"
 
"!!" ร่างเล็กตกใจผลักหน้าอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็วก่อนจะถอยหลังเพื่อตั้งหลัก แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้แก้วจนถอยหน้าตัวเองหลบก่อนที่จะยื่นมือส่งมาให้เขาให้ได้งงอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่รู้..
 
ก็เขาขี้เกียจนับแล้วนี่นา.. (คงเยอะจัด)
 
"อะไรอีกครับ.. คุณจะแกล้งอะไรผมอีก ('^')"

"ไม่ได้แกล้งซักหน่อยครับ แค่จะชวนไปเดินเล่นเท่านั้น" ร่างสูงพูดแล้วยิ้มให้อีกฝ่าย
 
"แต่.." ร่างเล็กมองไปที่สมุดในมืออย่างพะวัง ถ้าอยู่ๆ เขาหายไปคงจะเป็นอะไรที่ทำให้คุณคุซาคาเบะต้องเดือดร้อนแน่ๆ
 
..แล้วเจ้านายเขาอีกล่ะ..
 
"จะพากลับมาส่งในเวลาที่กำหนดนะครับ" อีกฝ่ายพูดแล้วขำกับใบหน้าที่เอ๋อสนิทของร่างเล็กที่คงกำลังตกใจว่าอีกฝ่ายรู้สิ่งที่ตนคิดได้อย่างไรกัน
 
..รู้อย่างกับอ่านใจได้ยังไงยังงั้นเลยนะครับ..
 
ร่างเล็กบ่นในใจเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าตอบรับอีกฝ่ายที่ยังคงยื่นมือค้างอยู่
 
"ก็ได้ครับ แต่มือคงไม่ต้อง อ๋าา.." ก่อนที่ร่างบางจะท้วงไปมากกว่านั้นก็โดนมือใหญ่เอื้อมมือมาจับมือตนไว้และจูงออกไปจากห้อง
 
ระหว่างทางในฐานลับนั้นมีคนเดินกันขวักไขว่และบางคนที่เดินไปมานั้นดูเหมือนจะมองพวกเขาอย่างสนใจ
 
..จะจ้องกันทำไมครับนี่ น่าอายจริงๆเลยยยยยย (.  .///)..
 
"อ เอาแต่ใจจริงๆ เลยนะครับ.. ผมไม่ใช่เด็กซักหน่อยจะจับมือผมทำไมครับคุณนกฮูก" ฮิเบิร์ดบ่นอุบอิบและก้มหน้าก้มตาพยายามแงะ (?) มือที่แข็งอย่างกับคีมเหล็กของอีกฝ่ายออกแต่ก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายสะทกสะท้าน
 
"เดี๋ยวจะพาออกไปเที่ยวข้างนอก นกกลมๆที่ไม่เคยท่องโลกกว้างจะหลงเอาง่ายๆนะครับ" หันมาบอกร่างเล็กที่หน้าขึ้นสีเรื่อจากความอายคนรอบข้าง ส่งผลให้หน้าที่ขึ้นสีเรื่อนั้นเริ่มงอง้ำทำแก้มป่องใส่เขาอย่างไม่ตั้งใจ
 
..นี่น่ะเหรอครับที่ไม่เด็ก คึหึหึ..
 
คิดพลางแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ "นี่จะออกไปข้างนอกเลยเหรอครับ ('  '!" ร่างบางที่เพิ่งประมวนผลคำพูดอีกฝ่ายได้พูดขึ้นมาอย่างตกใจ
 
"ในนี้มีตรงไหนให้เดินเล่นล่ะครับ"
 
"ตรง.." ร่างบานึกไปพลางเดินไปพลางจนลืมไปว่ามือตัวเองยังคงโดนจับจูงอยู่
 
..ต้นซากุระ ตรงสวน ตรงห้องครัวที่มีคุณป้าใจดี ('  ');.. ตอบแบบนี้ได้มั้ยนะครับ..
 
"คึหึหึ ทำหน้าอยู่คนเดียวก็ได้ด้วยนะครับ"
 
"ก็ผมคิดได้แต่ไม่รู้ว่ามันคือที่เดินเล่นได้รึเปล่าน่ะสิครับ" ร่างบางเงยหน้าเถียงอีกฝ่ายที่เอาแต่กวนเข้าอย่างไม่ยอมแพ้
 
"อย่างคุณคงคิดถึงที่นอนกับขนมแน่ๆครับ" อีกฝ่ายมองร่างเล็กที่ทำตาโตขึ้นเล็กน้อยพร้อมแก้มสีก่ำ
 
..เดาง่ายจริงๆนะครับนี่..
 
ร่างสูงยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี "วันนี้อยากไปไหนครับ"
 
"คุณจะพาไปไหนล่ะครับ.." ร่างบางพูดตอบเบาๆ อย่างไม่รู้จะเถียงต่อสู้ประโยคก่อนหน้านี้ยังไง
 
..คำพูดกวนๆ คงต้องยกให้ล่ะครับ..
 
ร่างบางนึกคาดโทษอยู่ในใจ ก่อนจะหันกลับไปแกะมืออีกฝ่ายต่ออีกรอบเมื่อเริ่มรู้สึกตัว
 
"งั้นคุณอยากไปที่แบบไหนล่ะครับ"
 
"ที่ๆ ไปแล้วสนุกครับ" ร่างบางที่ยังขะมักเข้มนแกะมืออีกฝ่ายตอบแบบหวังจะกวนอีกฝ่ายแต่ส่งผลให้อีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับและยิ้มให้กับการกระทำของอีกฝ่ายที่ต้องหยุดชะงักจากคำพูดของเขา "ถ้าแกะมือผมจะอุ้มไปแทน.. ตกลงนะครับ"
 
..ทำแบบนั้นมันยิ่งกว่าอีกไม่ใช่รึไง!..
 
.
 
.
 
.
 
ร่างบางเงยหน้ามองตึกรอบๆตัวและกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างอยากรู้อยากเห็นจนร่างสูงอดที่จะกวนไปตามนิสัยไม่ได้
 
"หันขนาดนั้น.. อิฐกับปูนมันมีอะไรน่าสนใจกว่าผมตรงไหนน่ะครับ"
 
ร่างบางหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วหันไปเงยหน้าตอบกวนๆกลับอย่างเริ่มชินกับตลกร้ายที่ไม่มีอะไรของอีกฝ่าย "เยอะแยะเลยครับ"
 
"เดี๋ยวนี้ชักเถียงนะครับ" เอามือข้างที่ว่างขยี้หัวอีกฝ่ายส่งผลให้อีกฝ่ายร้องเสียงหลงและพยายามเขย่งขึ้นลูบหัวคนประทุษร้ายจนบ้าง "อ๋า ก้มลงมาเลยนะครับ! \('^')"
 
ฮุคคุโร่หัวเราะร่างเล็กที่พยายามเขย่งขึ้นมาเพื่อขยี้หัวเขา และมองยิ้มๆที่ทำให้อีกฝ่ายเริ่มโมโหนิดๆ "คุณนกฮูกขี้โกง!"
 
"ผมไปโกงคุณเมื่อไหร่น่ะครับ" ร่างสูงชี้นิ้วมาที่ตัวเองพลางยิ้ม
 
"คุณขยี้หัวผม!"
 
"คุณก็ขยี้ผมกลับซะสิครับ" ว่าพลางเลิกคิ้วมองร่างเล็กตรงหน้าที่เริ่มทำหน้างอนๆอีกรอบ และยังคงพยายามเขย่งขึ้นเพื่อแกล้งคนตรงหน้ากลับบ้างให้ได้
 
"คุณก็ก้มลงมาสิครับ!!"
 
"อา.. เห็นที่คงจะไม่ได้นะครับ" ร่างสูงยิ้มปริศนาอย่างจงใจ ส่งผลให้ร่างเล็กตรงหน้าชะงักพร้อมทำหน้างงๆ
 
"ทำไมน่ะครับ ('0')"
 
"เพราะผมต้องพาคุณไปที่ที่สนุกก่อนยังไงล่ะครับ" ว่าพลางกระชับมือข้างที่กุมแล้วพาร่างเล็กเดินต่อไปตามทางที่เริ่มมีผู้คนเดินประปราย มีกำแพงสีสวย และมาสคอตต่างๆ เดินถือลูกโป่งโดยมีเด็กๆ ล้อมรอบเต็มไปหมด
 
"อ๋า.." ร่างบางมองรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นก่อนจะหันกลับไปถามร่างสูงอย่างลืมเรื่องไม่พอใจเมื่อครู่
 
"ที่นี่ที่ไหนน่ะครับ! '  ')/"
 
"ก็ที่ที่สนุกไงครับ"
 
"นั่นมันชื่อซะที่ไหนล่ะครับบ.." ร่างบางตีแขนอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ ส่งผลให้ร่างสูงสะดุ้งน้อยๆ "ทำร้ายกันเหรอครับ.. ใช้กำลังแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับนกกลมๆ" ว่าพลางดึงแก้มนิ่มเบาๆ
 
"ออกอ๋มอาเอยอั๊บอ้าอี้อี้อี้ไอ๋ '  '* (บอกผมมาเลยครับว่าที่นี่ที่ไหน)"
 
"อา.. อะไรอี้ๆน่ะครับ" ยิ้มกวนให้อีกฝ่ายและไม่ยอมปล่อยมือที่จับแก้มอีกฝ่ายไว้ ส่งผลให้โดนประทุษร้ายต่อทันที
 
ฮุคคุโร่เบนตัวหลบร่างเล็กที่กำลังโมโหจากการโดนแกล้งแบบคอมโบเซทและยอมปล่อยมือจากแก้มอีกฝ่ายและตอบแต่โดยดี
 
"ผมพาคุณมาที่สวนสนุกน่ะครับ"
 
"หวา.. สวนสนุก!! ('  '//)"
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------
 
ส่งท้าย : จบมันง่าย ๆ แบบกวนส้น.. (วิ่งหลบเท้า) ไว้จะมาต่อให้นะฮะ หลังจากนี้จะเป็นการแอ๊ดแวนเจอร์ต่อ รับรองสนุกแน่นอน ไรเตอร์จะตั้งใจอย่างเต็มที่ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านสามารถติชมผ่านคอมเม้นต์ได้นะฮะ ขอบคุณสำหรับการติดตามและกำลังใจและอีกหลาย ๆ อย่าง ไว้เจอกันใหม่นะฮะ #ฟิ้ววววว
 

edit @ 26 Oct 2012 19:52:05 by yukyu。

yukyu。 View my profile